كرده پوست سر را مسح نمايد . و اگر موهائى را كه به صورت مىريزد يا به جاهاى ديگر سر مىرسد ، جلوى سر جمع كند و بر آنها مسح نمايد . يا بر موى جاهاى ديگر سر ، كه جلوى آن آمده مسح كند باطل است . مسئله 275 - بعد از مسح سر ، بايد با ترى آب وضو كه در دست مانده روى پاها را از سر يكى از انگشتها تا برآمدگى روى پا مسح كند و احتياط مستحب آن است كه تا مفصل را مسح نمايد . مسئله 276 - پهناى مسح پا به هر اندازه باشد كافى است ولى بهتر آن است كه به اندازه پهناى سه انگشت بسته مسح نمايد ، و بهتر از آن مسح با تمام كف دست است . مسئله 277 - احتياط واجب آن است كه در مسح پا ، دست را بر سر انگشتها بگذارد و بعد به روى پا بكشد ، نه آنكه تمام دست را روى پا بگذارد و كمى حركت دهد . مسئله 278 - در مسح سر و روى پا ، بايد دست را روى آنها بكشد و اگر دست را نگهدارد و سر يا پا را به آن بكشد وضو باطل است . ولى اگر موقعى كه دست را مىكشد سر ، يا پا مختصرى حركت كند اشكال ندارد . مسئله 279 - جاى مسح بايد خشك باشد و اگر به‌قدرى تر باشد كه رطوبت كف دست به آن اثر نكند ، مسح باطل است . ولى اگر ترى آن به‌قدرى كم باشد كه رطوبتى كه بعد از مسح در آن ديده مىشود بگويند فقط از ترى كف دست است اشكال ندارد . مسئله 280 - اگر براى مسح ، رطوبتى در كف دست نمانده باشد ، نمىتواند دست را با آب خارج تر كند ، بلكه بايد از اعضاى ديگر وضو رطوبت بگيرد و با آن مسح نمايد . و به احتياط واجب ابتدا از موى ريش گونه و اطراف چانه ( نه زير چانه و از درازى ريش ) و سپس از ابرو و مژه‌ها و آنگاه از باقى اعضاء وضو بگيرد . مسئله 281 - اگر رطوبت كف دست فقط به اندازه مسح سر باشد احتياط واجب آن است كه ابتدا سر را با همان رطوبت مسح كند ، و آنگاه براى مسح پاها از اعضاء ديگر وضو به ترتيب ذكر شده رطوبت بگيرد . مسئله 282 - مسح كردن از روى جوراب و كفش باطل است ولى اگر بواسطه سرماى شديد ، يا تقيّه ، يا ترس از دزد و درنده و مانند اينها نتواند كفش يا جوراب را بيرون آورد ، مسح كردن بر آنها اشكال ندارد و اگر روى كفش نجس باشد ، بايد چيز پاكى برآن بيندازد و بر آن چيز مسح كند . و احتياط واجب آن است كه تيمّم هم بنمايد . مسئله 283 - اگر روى پا نجس باشد و نتواند براى مسح ، آن را آب بكشد بايد تيمّم نمايد .